Uit: Leven Na Uruzgan deel 4, Kazerne. Hoofdstuk 4.

‘Hé Vik!’ Vanuit een olijfgroene fourwheeldrive klonk de stem van Leon. ‘Stap in, 
dan parkeer ik de auto in de garage en lopen we de stad in.’ Vanaf het stationsplein reden ze over de rotonde. De goudgele draak blonk in de zon. ‘Hoe gaat je studie?’ wilde Vik weten. Leon was sinds kort geen militair meer en had een studie bedrijfsmaatschappelijk werk opgepakt. ‘Goed, maar het is wel weer even wennen om huiswerk te moeten maken en soms blijf ik moeite houden met mijn concentratie.’ Leon liet zijn raam zakken om het kaartje uit de automaat te halen. ‘Heb je het gehoord van Larie?’ 

Doordat hij het parkeerkaartje tussen zijn lippen had geklemd klonk Leon wat nasaal. Vik keek hem aan: hij zag er goed uit, ontspannen vooral, maar toch, een burger zag hij niet in Leon. ‘Hij wordt vader.’
‘Ja, ik was bij hem toen zijn vriendin sms’te. Ze had zo’n test gekocht en had niet 
kunnen wachten tot Larie weer thuis was.’
Soepel met één hand sturend draaide Leon de jeep in een parkeerplaats op de vijfde 
verdieping. ‘Kun je even mijn sigaren uit het handschoenenkastje pakken?’ vroeg hij 
voor het uitstappen. Vik knikte. Samen slenterden ze naar de lift, die defect bleek te 
zijn, waardoor ze geen andere keuze hadden dan de trap te nemen.

‘Jij burger,’ mompelde Vik.
‘Ik had eigenlijk geen keus,’ antwoordde Leon, ‘maar een schrale troost is dat ik nu 
wel recht heb op een invaliditeitspensioen.’Ze waren de parkeergarage uit gelopen en als automatisch had Vik de omgeving in zich opgenomen. De straat werd verlicht door grote, klassiek ogende lampen die een flauw gelig licht wierpen op de rode steentjes waarover ze liepen. Leon liep nu weer normaal; als je niet zou weten wat hij aan zijn been mankeerde zou het je misschien ook niet opvallen; dan had je je hooguit geërgerd aan de manier waarop hij de trap af was gelopen. Acht keer vijf treden lang had Vik gezien hoe Leon eerst zijn linkerbeen een trede lager plaatste om vervolgens het rechter ernaast te zetten. Hij kon nog steeds niet traplopen zoals normale mensen; dat zou hij ook nooit meer kunnen. Zijn linkerknie kon hij niet ver genoeg buigen om door te kunnen stappen en dus liep hij trap zoals een kind dat het net had geleerd.

‘Hoe is het met je zoontje?’ Vik keek naar de rechthoekige bril die Leon droeg. Hij 
vroeg zich af of hij die de vorige keer ook al had, of hij er iets over zou zeggen. 
Omdat hij het niet zeker wist, zweeg hij erover.
Leon stak een sigaar aan. ‘Het gaat goed met hem. Met zijn moeder heb ik nog wel 
wat problemen. Ze valt me lastig en kan dingen niet relativeren of plaatsen.’
‘Hoe bedoel je? Raar trouwens. Zij is toch bij jou weggegaan tijdens de uitzending?’
‘Ja, maar ze heeft nogal wat moeite met mijn nieuwe vriendin.’ ‘Het is een gave, Leon. Vrouwen zijn in staat om overal problemen van te maken zonder dat er een logische reden is.’

Zwijgend liepen ze via de Schapenmarkt de markt op. Links van hen lag het stadhuis, 
achter het stadhuis lag de Scheidingstraat. De markt was leeg, de terrasjes waren 
verlaten. Misschien mocht je op een dinsdag ook niet meer verwachten. Den Bosch 
was geen Amsterdam, geen New York, geen stad die nooit sliep. Misschien met 
carnaval, maar dat was ook niet meer dan één week per jaar. Via de markt liepen ze 
de Kerkstraat in. ‘Wat wil je eigenlijk eten?’ ‘Wriezjee met tjerga,’ antwoordde Vik lachend, ‘rijst met kip.’ ‘Hoe is het bij jou thuis eigenlijk?’
‘Geen idee, ik kom daar nooit meer,’ antwoordde Vik nonchalant. ‘Ik moet nog even 
pinnen.’ Aan het einde van de Kerkstraat, tegenover de Sint‐Jan, pinde
Vik honderd euro, waarna ze terugliepen naar de Korte Putstraat en Roelfs, een 
eetcafé, binnengingen. Het was er donker. De vale houten vloer en het donker gelakte 
hout van de grote trap, tafels en stoelen gaven het café een doorleefde uitstraling.

‘Hebt u nog een tafeltje voor twee personen?’ vroeg Vik. De barman keek even rond of hij nog een leeg tafeltje zag. ‘U had niet gereserveerd? Misschien is er boven nog een tafeltje vrij, daar is in ieder geval niets gereserveerd.’ Vik liep met twee treden tegelijk de trap op en liet zijn blik over de balkonachtige verdieping glijden. Recht tegenover hem zag hij een vrij tafeltje en dus wenkte hij Leon. ‘Ik ben afgelopen week gebeld door de commissie,’ zei Vik toen ze eenmaal zaten. ‘Ze hebben de aanvraag niet goedgekeurd, ze gaan je geen dapperheidsonderscheiding toekennen.’‘En dat moet jij me vertellen?’‘Ja, officieel weet je natuurlijk niet eens dat de onderscheiding voor je is aangevraagd. In de reglementen staat dat het niet mag worden besproken met degene die moet worden gedecoreerd.’ ‘Maar ik ben zelf voor de commissie geweest, ze hebben mij ook gehoord.’ ‘Weet ik, maar dat is ook niet gebruikelijk. Dat weet jij ook.’ ‘Ja, maar het feit dat ze het deden, zei wel iets over de kans dat ze hem gingen 
toekennen. Ze zeiden dat ze, als ze het niet bijna zeker wisten dat ik hem ging krijgen, 
dat nooit zouden doen.’ Vik staarde naar de muur. Hij wachtte tot Leon verder zou 
gaan met zijn betoog, met het verhaal waar hij al die tijd zo sterk bij betrokken was 
geweest.

‘Ik had ze ook gezegd dat ik, juist omdat ik ook zelf gehoord ben, van hen wilde 
horen wat de uitslag was. Gaan ze mij hierover nog bellen?’ wilde hij weten.
Vik schudde zijn hoofd. ‘Nee.’ ‘Stelletje hufters. Ik word zo moe van dat soort lamlendige lafaards. Ze hebben niet eens de ballen om het mij zelf te vertellen.’
‘Het is niet de procedure,’ onderbrak Vik hem. ‘Aangezien normaal gesproken degene 
die wordt voorgedragen niet op de hoogte is, nemen zij dus ook nooit contact op met 
die persoon.’ ‘Maar ik bén op de hoogte, ze hebben mij gehoord!’
‘Ik weet het, Leon, maar zij houden vast aan de procedure.’ Leon zuchtte. ‘Hebben ze 
je verteld waarom de onderscheiding niet wordt toegewezen?’ Hij was voorover gaan 
zitten en keek Vik vragend aan.
‘Ik heb ernaar gevraagd.’ ‘En?’ ‘Niks, ik kreeg een uitleg van hoe de commissie in elkaar zit, uit wat voor mensen hij bestaat en hoe ze te werk gaan. Dat ze uitermate zorgvuldig zijn en dat ik daarvan mag uitgaan. Zo’n uitleg waar je niets aan hebt, waar je niets mee kunt, die eigenlijk vooral zegt wat voor impotentie op sommige plekken van onze organisatie te vinden is. Toen de man klaar was met de uitleg, zei ik tegen hem dat ik niet geïnteresseerd was in de samenstelling en werkwijze van de commissie, maar in de reden waarom de onderscheiding niet was toegekend.’
‘En toen?' Vik smeerde een stukje brood met aioli en bood het Leon aan; hij smeerde een tweede en nam een hap. ‘Toen legde hij nogmaals uit wat hij me daarvoor ook al had verteld. 

Gek word je van dat soort mensen. Ik vroeg hem hoe ik dit dan aan jou uit moest gaan 
leggen, maar aangezien procedureel jij dit normaal gesproken niet weet, begreep hij 
mijn probleem niet. Buiten dat: het is ook een procedure die niet uitlegt waarom een 
onderscheiding wel of niet wordt toegekend.’ ‘Wie zitten er in die commissie dan?’
‘Dat heb ik niet onthouden, ik heb niks met dat soort verhalen. In ieder geval iemand 
van Personeel en Organisatie, iemand met ervaring, en een brigadegeneraal.’
‘Dan wil ik wel een gok doen welke; ik heb sterk het gevoel dat het onze generaal is. 
Die heb ik wel een paar keer op zijn teentjes getrapt, en nu pakt hij me terug.’
‘Als dat geval is, dan heb je dubbel pech, want ook ik stond weleens op zijn teentjes.’ 
Vik lachte cynisch en tikte met de hals van zijn bierfles tegen die van Leon om te 
proosten. Het bleef even stil.
‘Ergens heb ik het gevoel dat je Draaginsigne Gewonden meer in de weg zit.’
‘Waarom?’

‘Gewoon een gevoel, op basis van de opmerkingen die zijn geplaatst. Die man legde 
me uit dat je voor de actie waarvoor de dapperheidsonderscheiding is aangevraagd 
ook al een dig is uitgereikt.’ ‘Begrijp ik nou goed wat je zegt?’
Vik liet een korte stilte vallen en keek Leon strak aan, waarna hij rustig en beheerst 
zei: ‘Dat denk ik wel, ja.’
‘Stelletje klootzakken, alsof ik om die dig heb gevraagd! Alsof ik bewust gewond 
geraakt ben, alsof ik het lekker vond om daar met mijn poten in de kreukels te liggen 
creperen van de pijn, alsof het een prestatie is om gewond te raken, en ik die dig 
nodig heb om me die dag te herinneren. Iedere morgen als ik opsta heb ik pijn aan 
mijn poot, ieder weekend als ik ga kijken op het voetbalveld bij mijn oude team weet 
ik dat ik niet meer zal kunnen voetballen. Ik herinner het me als ik wil rennen met 
mijn zoontje of mijn uniform doelloos in de kast zie hangen. Die speld hebben ze op 
mijn borst geprikt, die ik daarvoor trots aanbood. Vulnere nec vici, gewond maar niet 
verslagen.’

Vik legde zijn ellebogen op tafel en schoof naar voren. Zijn blik kruiste die van Leon 
alsof ze hun gedachten uitwisselden. Dit was het moment waarvan Vik had geweten 
dat het zou gaan komen toen hij had besloten om het Leon te vertellen. Kom maar, 
dacht hij, brand maar los.
‘Het is een godvergeten kruis dat ik op mijn schouders draag, en waar Defensie me 
iedere dag weer aan vast lijkt te spijkeren. Als het ze uitkomt mag, of nee, móét ik 
mijn verhaal vertellen. Trots zijn, maar als jij iets van hen vraagt, kan niemand je 
helpen, sta je alleen in de kou en zoek je het maar uit, want onze mannen zijn sterk en 
gezond. De gewonden laten we uiteindelijk alsnog achter, veilig thuis, en daar mag je 
niet over zeiken. Maar ik wil vechten, het is geen blijk van waardering, Vik, het is een 
stigma, een kwaad‐ aardig gezwel dat zich als kanker van je borst naar je hoofd en uit‐ 
eindelijk je hart verspreidt.’ Vik slikte. De woorden van Leon waren geen verrassing voor hem. Hij had ze verwacht, voorspeld zelfs. Hij had naast Leon willen gaan zitten en een arm om hem heen willen slaan, maar hij deed het niet. Hij kon het niet. Misschien omdat hij bang was dat Leon zou merken dat ze dezelfde woede deelden.

Uit: Leven na Uruzgan Deel 4 Hoofdstuk 2

‘In den kasernen’
 
Al enige tijd nam Vik niet meer de moeite om de porno uit de geschiedenis te wissen, waardoor hij niet echt moeite hoefde te doen om het te vinden. Hij keek nog maar één filmpje, altijd dezelfde pornoster; hij wilde trouw zijn, niet meer vreemdgaan en dus koos hij altijd dezelfde. Kon masturberen eigenlijk wel als vreemdgaan gezien worden? Zo ja, kon hij dat zichzelf dan kwalijk nemen? Als je alleen was dan masturbeerde je, dat waren de regels en regels moest je nu eenmaal nageleefd te worden.  Met een T'shirt dat hij naast zijn bed vond, veegde hij zijn buik schoon. Daarna stapte hij onder de douche. Het warme water dat door zijn haren stroomde liet hem ontspannen, waardoor zijn erectie weer enigszins aanzwol alvorens helemaal te verdwijnen. Vik pakte het scheermes dat in het zeepbakje lag en begon zijn benen te scheren, ook zijn okselhaar en het kleine plukje borsthaar dat hij had scheerde hij af. Toen hij klaar was, stapte hij onder de douche vandaan en liep zonder zich af te drogen de kamer in. Het water liet op de sombere systeemvloerbedekking een nauwelijks zichtbaar spoor achter. Uit zijn plunjezak die op de kast lag trok hij een legergroene ruwe handdoek en wreef zich droog. 

Toen hij klaar was smeerde hij zijn kruis in met vaseline. Uit zij toilettas haalde hij een flacon sportbalsem en kneep een plasje olie uit over zijn hand. De geur van eucalyptus prikkelde zijn slijmvliezen. Het verhulde de geur van oude pis die uit de douche kwam en heel even deed het hem de eenzaamheid van de legeringskamer vergeten. Tussen de systeemvloerbedekking, de fantasieloze houten kast en dito bureau waren de twee lege bierflesjes op een laag rond tafeltje het enige dat gezelligheid opriep. Niet naast elkaar wat deed vermoeden dat één iemand beide flesjes had leeggedronken, nee, tegenover elkaar, schuin tegenover elkaar. Beide flesjes op een centimeter of drie van de rand. Het was zoals Larie hem afgelopen zondag had verteld, toen hij net was ontslagen uit de kliniek. ‘Een asbak en een geopende bierfles, meer vriendschappen had ik een tijdlang niet, niemand wist het, niemand hoefde het ook te weten. Het was mijn geheim, een geheim zo goed bewaard en groot dat ik het zelf ook eigenlijk niet wist, niet toe durfde te geven en toen ik het wel wist het niet durfde te zien.’ Larie keek omlaag. Juist op dat moment werden hun borden met een vriendelijke glimlach de tafel opgeschoven. ‘Twee keer salade met gegrilde kip en mango.’ Vik had zijn lege bierflesje omhoog gehouden. ’Mogen we daar nog twee van deze biertjes bij?’ Behendig, zonder verder tot last te zijn had het blonde meisje de twee lege flesjes tussen haar duim en wijsvinger aangepakt en was teruggelopen naar de bar. 

‘Ik houd niet van zwarte olijven. Niet om de smaak, maar ze geven me het gevoel dat ik op testikels ga zitten te kauwen.’ Zonder van zijn bord op te kijken had Larie met zijn vork de zwarte olijven uit zijn salade gevist en ze naar de rand van zijn bord gerold. Vik had er niet op gelet, maar nu Larie het tegen hem had gezegd keek hij toe hoe de olijven op de rechterbovenrand van het bord belandden. Zes telde hij er. ‘Ik geef ze ook nooit weg, als ik iemand anders erop zie kauwen wordt het alleen maar erger,’ Larie zat voorover gebogen, zijn linkerarm lag languit op de tafel, alsof hij wilde voorkomen dat Vik de olijven van zijn bord zou pakken. ‘Heb je weleens groene olijven geprobeerd?’ wilde Vik weten. Larie schudde zijn hoofd. ‘Kijk je weleens naar Vinger aan de pols?’ ‘Keek, bedoel je, dat programma bestaat toch al jaren niet meer.’ ‘Gisteren heb ik het nog gekeken,’ Larie legde zijn vork neer en drukte met zijn duim het schijfje citroen in het flesje Sol bier en nam een slok. Verbaasd keek Vik op. ‘O, wie presenteert het nu dan?’ ‘Geen idee, maar dat doet er toch ook niet toe?’ Larie had gelijk, het deed er inderdaad niet toe. Hij kaartte het alleen aan omdat het ontspannen gespreksstof bood, om zo de vraag hoe het in de kliniek was en hoe het nu met hem ging zolang mogelijk uit te kunnen stellen. Vik keek Larie aan, om aan te geven dat hij verder moest gaan. ‘Als ik die medische programma’s zit te kijken krijg ik op de een of andere manier altijd jeuk op die plek waar ze aan het opereren zijn: mijn knie, mijn buik, arm, oog of wat dan ook. Van zwarte olijven krijg ik ook op diezelfde manier een soort van kramp aan mijn ballen.’ ‘En dat krijg je dus ook als je ziet dat iemand anders ze eet?’ 

Vik was met Larie gaan eten om te weten hoe het met hem ging, of hij zich inderdaad beter voelde nu ze hem beter hadden verklaard, maar hij had nog geen goed moment of ingang gevonden om erover te beginnen. Hoe begin je ook over een onderwerp waar je het eigenlijk liever niet over wilt hebben? Hij zag er goed uit, een paar kilo lichter, en met een blik in zijn ogen van een kwajongen die op het punt stond om kattenkwaad uit te halen. Misschien was het zo wel beter. De ontspannen manier waarop olijven werden vergeleken met testikels gaf tenslotte toch ook aan dat je in weer in staat bent om te relativeren, om de humor van dingen in te zien. ‘Ken je het boek Zwemmen met droog haar?’ Larie schudde zijn hoofd. ‘Nee, hoezo?’ ‘Ik moest er aan denken door wat je zojuist over die olijven zei, maar ook door de symbolische betekenis van het boek, dat gaat over hoe ver je moet gaan om je medemens te helpen, of we dingen voor ze doen uit liefde of uit medelijden. Het gaat over de soms misschien wel te grote verschillen tussen twee culturen, maar ook over hoe plotselinge revoluties veel hoop geven, maar daadwerkelijke verandering vaak uitblijft. Een beetje zoals in Afghanistan, dat de mensen eerst blij en later teleurgesteld waren toen de Russen waren verdreven. Dat ze opnieuw hoop hadden toen de Taliban was verdreven, maar nu weten ze dat ook de komst van een democratie weinig verandering heeft gebracht.’ 

‘Ik snap even niet wat het verband is met de kramp die ik krijg als ik olijven eet of mensen olijven zie eten,’ antwoordde Larie, terwijl hij verbaasd lachte. ‘De komt door de eerste zin van het boek,’ vervolgde Vik, ‘het was zoiets als: “Hij kon er niet tegen om vrouwen bananen te zien eten en zij at er minstens twintig op een dag.” Ik vraag me af of je ook pijn aan je lul krijgt als iemand zijn tanden in het topje van een banaan zet. Of is dat afhankelijk van of een man of een vrouw erin bijt?’ ‘Bij vrouwen vind ik het ronduit geil, mannen moeten er met hun tengels van af blijven,’ weifelend keek hij Vik aan, ‘voor de rest praat je in raadsels. Bedoel je te zeggen dat we voor niets naar Afghanistan zijn gegaan?’ 

Larie krabde aan de nieuwe tribal tatoeage op zijn arm. ‘Misschien.’ In de stilte die er viel staarde Vik naar zijn bord. ‘Daar maak ik me niet druk over,’ Larie veegde zijn mond af aan het servet, ‘We zijn er geweest, we hebben gedaan wat we konden, wat er van ons verwacht werd en het is goed zo.’ Vik zag hoe Larie zijn ogen samenkneep tot een indringende en serieuze blik, ‘Toch?’ 

Vik liet zich onderuitzakken in zijn stoel, keek om richting de bediening en stak twee vingers de lucht in. Zwijgend liet hij de laatste slok over de bodem van zijn flesje liet ronddraaien. Hij dacht na, hoopte dat Larie zelf de stiltes in zou vullen zoals mensen wel vaker doen als een antwoord te lang op zich laat wachten. ‘Ik begrijp de vraag wel, dat we voor niets naar Afghanistan zijn gegaan, ik ben het ook wel met je eens, we waren op de goede weg maar toen trokken we zomaar de stekker eruit. Nu de Taliban weet dat we het niet meer kunnen betalen, dat ook Amerika over een paar jaar de stekker eruit zal trekken hebben ze eigenlijk gewonnen, en hebben we alles voor niks gedaan. Omdat wij er dan weg zijn, zijn ook de camera’s weg, en dus hoeft niemand te vertellen dat er mensen voor niets gesneuveld of gewond zijn geraakt. Over een paar jaar zijn de meeste mensen het vergeten en hebben ze het liever niet dat wij het erover hebben. Zo gaat dat nu eenmaal met veteranen.’ 

Laries telefoon trilde op de houten tafel. Met zijn rechterhand kantelde hij het schermpje om het te kunnen lezen. ‘Goed nieuws,’ lachte hij. Op de hoek van de straat hoorde Vik hoe een brommer in zijn vrij een aantal keren flink gas gaf. Hij stond op en zette de flesjes in de hoek van de badkamer tegen de andere aan. Tien flesjes, twee voor elke dag die hij ondertussen hier zat. 

Door Thuisfrontmissies

Mei 2009 Zondag: 
Ik vertel je dat ik niet kan slapen, ik wíl niet slapen! Ik wil met mijn hoofd op je ontblote borst luisteren naar het kloppen van je hart. Ik wil het geluid in me opnemen, om nooit te vergeten. Ik wil dat het moment stil staat. Zodat ik je nog even bij me heb. Je gaat tenslotte weg, met het vliegtuig, naar het buitenland, enge dingen doen. Oefenen, voor het echte werk. Voor mij is het nieuw, ik weet niet wat me overkomt. Ik moet je morgen gedag zeggen, terwijl pas verliefde stelletjes gewoon pas verliefde stelletjes moeten zijn. Met vlinders in hun buik. Niet die steen, die in mijn buik genesteld zit! Terwijl je me een kus op mijn voorhoofd geeft en me welterusten wenst, hoor ik in de verte de eerste klanken van het bekende lied. Jouw lievelingslied. ‘Slaap maar en rust goed, morgen wordt een lange dag. Niet meer piekeren nu, de wind zal ons dragen’. 

Maandag: Je draait je om, voor nog één kus. Daar. In de hal van het vliegveld. Ik wil niet meer, ik wil naar huis. Ik voel me misselijk en de tranen vloeien rijkelijk. Ik heb nog nooit zoiets onnatuurlijks gevoeld als vandaag. Het is raar en we kennen elkaar tenslotte nog maar 4 maanden. Wie ben ik om je zo op te eisen en je gedag te kussen als je hele familie je ook graag gedag wil zeggen? Je gaat me missen zeg je maar dat gaat er bij mij niet in. Je staat tenslotte te glunderen met een glimlach van oor tot oor. Je gaat ervaren wat je tot nu toe alleen op papier hebt kunnen lezen, wat je tot nu toe van anderen hebt vernomen. Je gaat meemaken hoe het is. Je stapt zo in het vliegtuig en neemt je koffer mee, met daarin een stukje van mijn hart. Ik wil het niet. Ik wil het niet maar laat je gaan. Dit is wat je gelukkig maakt. Ik zie het aan je. 
 
Terwijl jij je in een stukje “no man’s land” bevindt, stuur je me een sms.

‘Niet huilen liefje, les vent nous portera. XxX’ 
 
September 2011 
Terwijl jouw wekker me aanstaart met zijn neongroene cijfers en me vertelt dat het 0245u is, dwalen mijn gedachten af naar jou. Vanmorgen ging je weg, voor de zoveelste keer. Bepakt en bezakt met groene tassen en met je baret scheef op je hoofd. Ik heb je boterhammen gesmeerd, omdat jij besloot dat vandaag een mooie dag was om je te verslapen. Ik heb je gedag gekust in mijn pyjama, in de opening van de deur. We kennen de “drill”. We weten hoe het zal gaan en wat we moeten doen. 

Over een maand ben je terug. Ik kom wel in mijn ritme maar nu nog even niet. De slaap is ver te zoeken. Dit alles brengt me terug naar toen, terug naar de eerste keer en ik denk aan jou en wat je zei: ‘Niet meer piekeren nu, de wind zal ons dragen’. Ik kijk naar je hepla, boven ons bed. Je hebt er twee dus ik heb er één ingepikt. ‘Een mooi gebaar’ zei je. ‘Als ik er niet ben, dan ben ik er toch’. Ik pak mijn telefoon, zoek het op en zet het op repeat. Jouw lievelingslied. 
 
Januari 2014 
Sinds twee dagen ben je weer terug. Het éne moment ging je op je knieën, het volgende moment moest je weg. Weg uit de roze wolk, terug naar je groene wereld. Om te oefenen voor het echte werk. Nu je weer terug bent ligt de hele tafel vol met boeken en papieren, de één nog schreeuweriger dan de ander. Plaatjes van bruiden met diademen, bloemstukken van honderden euro’s, knalroze schoenen en stropdassen. Informatie over het dragen van tenue op je bruiloft, voorbeelden van Pinterest, het maakt me allemaal wat onzeker. Het bespreken van onze dag is niet 
niets, er komt meer bij kijken dan ik dacht. Gelukkig hebben we nog even. 
Jij daarentegen bent kalm en rustig. Je laat je niet snel van de wijs brengen, dat is je tenslotte aangeleerd in al die jaren waarin jij voor “de baas” werkt. Terwijl ik verzonken ben in een artikel over trouwringen hoor ik op de achtergrond een bekende melodie. Je vraagt me om neer te leggen waar ik mee bezig ben en bij je te komen. Als ik naar je toe loop, pak je me vast. ‘Lief we moeten ook een openingsdans doen, zullen we oefenen? Niet meer piekeren nu, de wind zal ons dragen’. Ineens besefte ik dat ik luisterde naar een lied. Ons lied. Ons lievelingslied. 
 
Ik heb er steun aan als je weg bent en ik niet kan slapen. Of die keer, dat je weg zou gaan maar toch niet ging. Ik heb er steun aan als ik ons koude bed in ga en met mijn gedachten bij jou ben. Ik heb er steun aan als ik ongerust ben en weet dat ik je niet kan bellen. Het leven als thuisfronter is niet altijd makkelijk maar hoor ik dit lied, dan ben ik bij jou. 

Uit: Leven na Uruzgan, Deel 1 Hoofdstuk 1

‘Je kunt van die Afghanen zeggen wat je wilt, maar die kutkinderen daar jankten in ieder geval niet om niks,’ fluisterde Larie. ‘Nog even en dan zijn we in ieder geval van dat gezeik af en kunnen we naar huis.’ Hij wees naar de bagageband, waar nu de eerste tassen op verschenen. ‘Ik rook het al,’ zei Vik. Het oude echtpaar dat zojuist nog naar hun ervaringen had gevraagd keek verbaasd op. ‘Ruikt u niets?’ vroeg Vik. De man snoof en schudde zijn hoofd. ‘Nee, sorry.’ ‘Die zachte zoetige geur is de geur van het Afghaanse woestijnstof dat in onze kleren is gaan zitten.’ Hoewel hij dacht blij te zijn dat hij die woestijn achter zich had gelaten, maakte plotseling een vreemd soort heimwee zich van hem meester.

De band draaide. Vik keek niet achterom naar Daan en Fleur, die ongetwijfeld met hun neuzen tegen het raam op hem stonden te wachten. In de verte zag hij zijn rugzak aankomen. Hij zou erheen kunnen lopen om hem te pakken, maar in plaats daarvan bleef hij staan. Hij zag hoe Wijn, Thomas, Tardjiman en de anderen hun tassen van de band trokken en over hun schouders hingen. Er hing een vreemd soort volwassenheid om hen heen, die ze voor hun vertrek naar Afghanistan niet hadden gehad. Verloren jongens.

Langzaam maakte Vik zich klaar om naar de bagageband te lopen. Morgen word ik wakker naast mijn vrouw, gaat mijn uniform uit, loop ik door de stad. Alleen.

Hij voelde een hand op zijn linkerschouder vallen. Hij keek om en zag de uitgestoken grote hand van Leon. Leon en Bob waren, na gewond geraakt te zijn in Afghanistan, naar Kreta gekomen om toch als complete eenheid naar huis te gaan. Vik had ze in Kreta voor het hotel de medaille uitgereikt die de anderen in Afghanistan al opgespeld hadden gekregen. Beiden liepen nog op krukken, en beiden wisten ze ondertussen wat ze zich in Afghanistan nog niet beseften: de verwondingen hadden hun toekomst veranderd. Vik greep de uitgestoken rechterhand van Leon en legde zijn linkerhand op Leons schouder. Ze keken elkaar aan zonder iets te zeggen, en voelden de greep van hun handen langzaam steviger worden. Vik had een diep respect voor Leon, die met zijn gebroken benen toch zijn groep bij elkaar had weten te houden. Met gevaar voor eigen leven was hij op het zwaar beschadigde rupsvoertuig geklommen om een eventuele aanval van de Taliban eigenhandig af te kunnen slaan.

‘Bedankt pik,’ zei Leon. Even had Vik moeite om zijn tranen te bedwingen, maar hij werd net op tijd gered door een vriendelijke en stevige klap op zijn rug. De enorme tassen leken klein bij de lach op de gezichten van de mannen om hen heen. Ze zouden zonder enige schroom de laatste hindernis naar thuis overwinnen door hun vrouw, vriendin, kinderen, ouders, broer of zus te omhelzen.

Hij pakte zijn rugzak, hing hem aan één hengsel over zijn rechterschouder en liep met rechte rug langs de marechaussee met de herdershond door de douane.

Net achter de schuifdeuren bleef Vik even staan. Als een gevangene die werd vrijgelaten nam hij de aankomsthal in zich op. Hier had hij nog overzicht en ruimte, een paar meter voor hem zou dat ophouden. Alsof ze popsterren stonden op te wachten, hadden familieleden, vrienden en collega’s zich achter de in een halve cirkel geplaatste hekken verschanst. Ze hadden bloemen mee, cadeautjes, zakken drop en spandoeken, zag hij. Vik probeerde de teksten op de spandoeken te lezen, maar de meesten hingen als vlaggen op een windstille dag omlaag omdat degene die hem vast moest houden het spandoek inmiddels ingeruild had voor een van de soldaten. Hij herkende hartjes, en de woorden papa, thuis en helden.

Links had hij zijn zus met Fleur en Daan zien staan, dus daar zouden ze ergens moeten zijn. Vik draaide een kwartslag linksom en liep door de opening in het hek. Nu pas zag hij de mensen die hier waren om de gewone reizigers op te halen. Ze stonden op gepaste afstand achter de mensen die voor de militairen waren gekomen, alsof ze zich moesten schamen voor de gedachte dat zij ook iemand hadden moeten missen voor een futiele vakantie of een zakenreis. Van een afstandje zag Vik de blonde haren en het grijze shirtje van Daan op hem af komen rennen. Hij hurkte om hem in zijn armen op te kunnen vangen. Fleur kwam net achter haar broertje aangerend. Ze had twee verschillende veters door haar blauwe All Star gympen geregen, rode en witte. Allebei hielden ze een dunne bamboestok boven hun hoofd, stokken die normaliter gebruikt werden om de kamerplanten overeind te houden. Op de stokken was een groot kartonnen hart geplakt met de tekst: Welkom thuis papa! Voor het eerst zag hij nu ook de blonde haren van Lot, die achter een groep mensen uitbundig naar hem zwaaide.

‘Pap,’ zei Daan, ‘kijk eens naar mijn T-shirt.’ ‘Papa’s Binkie,’ las hij hardop. ‘En bij jou muppet, wat staat er op jouw shirt?’ Fleur antwoordde niet. Ze sloeg slechts haar armpjes om zijn nek en hield Vik stevig vast. Terwijl Vik zich met Daan en Fleur op zijn arm een weg baande naar Lot voelde hij een traan over zijn wang lopen. ‘Hé Blossum,’ zei hij, terwijl hij zijn ogen sloot en zijn lippen zachtjes op die van haar drukte.

‘Ik hou van je,’ fluisterde ze. Zachtjes kneep ze in zijn billen. Dit was zijn moment, hier nu met Lot, Fleur en Daan; de rest van de wereld bestond even niet.

“Je doet het voor die vent die naast je zit. Niet voor het geld. Niet voor de politiek.”

Op 4 september 2006, bij het intreden van de schemer, komt de eenheid van Frank van de Looy en Joost Engel onder vuur te liggen in Kandahar, Afghanistan. Het grind op de basis spat alle kanten op. “Was het kantje boord? Moeilijk in te schatten. We dachten: Dit gaat fout. Maar uiteindelijk zijn er geen gewonden gevallen. Wonderlijk. ‘Lucky Dutch’, zo werden we daarna wel genoemd.” 

Wapenbroeders. Kameraden. Dat zijn ze sindsdien. Frank: “Ik ga voor Joost door het vuur. Ik ga niet dagelijks op bezoek, maar als hij me midden in de nacht belt en zegt: ‘Ik heb hulp nodig’, dan sta ik naast mijn bed.” 

Joost: “Het motto van het Regiment van Heutsz is dat ‘de kracht van een man degene naast je is’. Je moet er van op aan kunnen dat je maten doen wat ze moeten doen. Dat vertrouwen is er. En het is zo vanzelfsprekend dat je er niet bij stilstaat. Ik weet dat als ik zwaargewond ben, Frank me weghaalt uit de vuurlinie en zorgt dat ik hulp krijg. Ik doe dat ook voor hem. Zonder die wetenschap kan je als militair niet functioneren. Kijk, het werk wat wij doen: maanden van huis zijn, dag en nacht op elkaars lip zitten... Je kent elkaar door en door. Soms heb je het gevoel dat je samen alles aankunt. Zo’n vuurgevecht versterkt dat. Later realiseer je je dat je samen in die tent hebt gezeten, je deelt dat en dat schept een band.” 

Augustus 2006. Battlegroup 1 van Task Force Uruzgan vertrekt op missie naar Afghanistan. Eind augustus krijgt de eenheid de opdracht een Forward Operation Base (FOB) genoemd ‘Martello’ van de Canadezen over te nemen in de zuidelijker gelegen provincie Kandahar en vervolgens 15 dagen te verdedigen. Frank: “Martello betekent gevechtstoren, maar in werkelijkheid ligt die FOB in een kuil. Eigenlijk hadden we extra ondersteuning nodig, maar dat kregen we niet. Onder het motto: ‘Het moet, dus het kan’ moest de opdracht worden uitgevoerd. Toen wij aankwamen, vertrokken de Canadezen. Ongezien, in het donker. Wij brachten de volgende dag razendsnel alle posten in stelling, zorgden ervoor dat ze iedere minuut van de dag bemand waren en we markeerden de plekken waar vijandelijke beweging mogelijk was rond het kamp: Joshua Tree, Cock Rock, Big Rock en het oord El Bak. We hebben het vermoeden dat de Taliban toen al onze voorbereidingen heeft gevolgd.”

Joost: “Het geluid van vijandelijke vuurwapens kon ik in het begin niet plaatsen. Maar toen RPG-granaten insloegen, werd het in één klap duidelijk. Mijn buddy en ik keken elkaar aan. Een TIC (Troups in Contact). Okay. 
We gingen direct plat en trokken ons scherfvest aan. Het schemerde en het licht in onze tent stond aan. Uit. Zo kunnen ze ons niet zien. Je denkt snel. Helder. Je valt terug op wat je hebt geleerd. Dat was belangrijk voor mij, het geeft vertrouwen. Ik zag ook dat de kogels gaten in de tent maakten. Besefte dat die kogels mij ook konden raken. Verder denk je maar een ding: Hoe kan ik bijdragen aan het gevecht?” 

Vanaf Joshua Tree wordt er met groot kaliber vuur geschoten. Mortieren en granaten slaan overal in. Iedereen is in dekking. Joost bevindt zich samen met Frank in het regelcentrum, het commandocentra van Martello. Hij stuurt samen met de companiescommandant de eenheid aan. Frank: “Ik word rustig. Ik zing het liedje uit. Normaal ben ik een stuiterbal, maar dan niet… De eerste paar seconden is het schrikmoment. Een schok door je lichaam. Daarna ga ik direct over op automatisme. Ik ben niet bang, en voer mijn skills en drills uit. Je baseert je beslissingen op een momentopname. Pas achteraf denk je wel eens: God, dat had fout kunnen gaan.”

De Taliban vuurt op hen vanuit Joshua Tree en alleen met de laptop van de vuurregelaar kan het benodigde mortiervuur worden gestart op dat punt. Maar die laptop ligt aan de oplader in een tent centraal op het kamp. Een benauwd moment. Zonder het mortiervuur gaan ze het niet redden, weet Frank. De vuurregelaar moet onder zwaar vuur naar de tent rennen om hem op te halen. Dat lukt. Frank: “Ja, ik voelde me kwetsbaar, want de eenheid was kwetsbaar. Als je eigen personeel gewond raakt, snijdt dat dwars door je heen. Dat is met geen pen te beschrijven. Je doet het voor die vent die naast je zit. Niet voor het geld. Ook niet voor de politiek. De politiek heeft ons als middel gekozen om hun eigen doelen te behalen. Ik was 17 toen ik in dienst ging, daar heb je dan nog geen benul van. Maar als ik het leven moet laten voor mijn maten, dan doe ik dat.”

Eindelijk kunnen ze het vuur op Joshua Tree openen met hun machinegeweren. De situatie buigt om. Na drie kwartier tot een uur vuurcontact hebben ze weer overwicht op de Taliban. 70% van hun munitie is opgebruikt. Frank: “Toen het gevecht nagenoeg was gestopt, ben ik op mijn buik gaan liggen. Even rusten. Naast mij lag een Canadese kokkin te huilen onder een deken. Ik viel op mijn helm in slaap…. Dat gaf haar rust. Ze dacht: Dan zal het wel goed komen.” Joost: “We moesten wel stoom afblazen daarna. We rookten als ketters, dat we de dag ervoor gestopt waren deed er even niet meer toe. Ik zag ook opluchting: we hebben het overleefd. In de eenheid is er wel de drang om zo’n ervaring op te doen. Als je daar heel uitkomt, is dat stiekem ook heel gaaf. Valt alles op zijn plek.”

Pas nadat diezelfde nacht een paar F18-gevechtsvliegtuigen op weg naar Kaboel een low fly over verzorgen om zo nog wat extra spierballen te laten zien, stopt het vuren van de Taliban echt. Martello heeft daarna nog een aantal keer onder vuur gelegen. Het werd uiteindelijk een slopende, maar ook mooie maand voor de eenheid van Joost en Frank.

Door Vrouw van een militair

Soms moet je de diepte wel in om de wereld te begrijpen. Het leven van een vrouw van een militair is het raarste leven wat een vrouw kan overkomen. Heel onbekend kom je in een ander wereld terecht. Of je nu wilt of niet, je moet mee in deze wereld, anders ben je je partner kwijt. Dat militairen een doel en een passie hebben is duidelijk. Anders kunnen zij hun beroep niet uitoefenen. Dus als je een militair ontmoet moet je je aanpassen en heel veel leren. Afkortingen, termen waar je nog nooit van gehoord hebt en dan ook nog begrijpen wat hij precies voor een werk doet. 

Dus ja, aanpassen moest ik enorm. Dat geeft niet want ik krijg er de mooiste liefde voor terug die ik ooit heb gehad. Ook horen hier uitzendingen bij. Dat is zwaar, dat had ik nooit verwacht. Wetend dat mijn liefde ergens is en ik weet niet wat er allemaal gebeurd. Eenzaamheid is een groot woord, maar het komt wel dicht in de buurt. Ook nu is mijn militair weer op uitzending. Terwijl ik nu redelijk relaxt ben komt af en toe toch even de angst naar binnen. Ik sluit mij op in huis want ik ben bang dat ik ook maar iedere chat of telefoongesprek mis. En dat probeer ik dagelijks te voorkomen. 

Ik zit in een achtbaan van gevoelens. Soms verschrikkelijk emotioneel. Soms heel vrolijk. Soms een schuldgevoel omdat ik ook best wel een leuke periode van probeer te maken. Ik kan niet hele dagen blijven zitten in het gevoel van gemis, van verdrietig zijn. Dat is niet mogelijk. Ik moet door

Soms weet ik niet hoe ik met de gevoelens van gemis moet omgaan, lukt het mij niet om ergens anders aan te denken. Gedachten gaan in flarden door mij hoofd en ik merk dat ik mij niet altijd goed kan concentreren. Dit is vooral op werkgebied heel lastig. Mijn wereld draait nu om een uitzending. Om mijn militair die nog thuis moet komen. Altijd het gevoel dat ik mijn leven moet aanpassen aan mijn militair. Altijd een bepaalde angst in mijn achterhoofd. Altijd een stemmetje die zegt wat als……. “nee, niet aandenken. Wegdrukken dat stemmetje”.

Het moment van naar bed gaan stel ik zo lang mogelijk uit. Ik heb er geen zin in om vroeg mijn bed in te duiken. Te stil, te koud, te eenzaam. Ik loop soms door huis en kom tot niets, ben in mijn hoofd echter wel heel druk met van alles. Ik slaak een diepe zucht en loop weg bij de klus die ik bedacht had. Wat mij het ene moment niet lukt, is het volgende moment weer over. De knop gaat weer om en ik zet de radio op standje onbenullig. Al mee zingend poest ik door het huis, ga sporten of pak de telefoon en maak weer een gezellige afspraak met een vriendin. Even de gedachten weg drukken en mijn hoofd weer leeg maken.

Die grote verre woestijn is voor mij een onwerkelijke wereld. Het rare land voor mij waar mijn militair nu leeft. Ik heb filmpjes gezien van het land. Ik heb foto’s gezien van het land. Het doet mij verdriet als ik zie dat mensen zo leven. Kon ik maar meer voor ze doen.

Ieder bericht dat ik ontvang is een geruststelling. Alles is nog goed met mijn militair. Op sommige momenten moet ik sterker zijn dan hem. Ik hoor dat hij het soms moeilijk heeft en ik hoor de frustratie in zijn stem. Op die momenten kan ik ook heel sterk zijn, maar daarna zit ik weer met mijn gevoelens. gedachten en angsten alleen. Het leven op brood en flesjes water. Het lijkt wel een gevangenis, maar ik doe het mijzelf aan. De angst wanneer er als een bezetene aan mijn deur wordt gebeld. Het gevoel van paniek wanneer er op een raar tijdstip de telefoon gaat. Ik zit bij de telefoon te wachten, ren naar de brievenbus als de postbode komt, controleer regelmatig of ik weer een bericht heb en vlieg de pakjesman om zijn nek als hij een pakketje komt brengen. Even iets tastbaars. Niets is zo fijn.

 Ik ben een kei geworden in het groot en stoer houden. Gelukkig brengt mijn eigen positieve instelling mij altijd weer snel terug op aarde. Vrienden die niets van zich laten horen, die je laten zitten. Juist nu je ze zo hard nodig hebt. Andere mensen waar je het niet van verwacht leven juist enorm mee. Ze begrijpen het soms niet volledig maar doen toch hun best om mij op te vrolijken en er door heen te trekken. Zonder deze mensen zou ik het nog zwaarder hebben. Het gemis, de onbewuste angst kunnen je omtoveren tot een ander mens.

En dat alles gebeurd alleen om ik hou van een militair. Een militair die zijn beroep moet uitoefenen. Ik sta achter hem en zijn collega’s. Ik ben trots op hem, meer dan ik ooit kan uitleggen. Het goede werk dat zij verrichten, vrede en veiligheid in de wereld, sloopt mij af en toe wel stukje voor stukje, maar maakt mij met de dag ook weer sterker. Het komt wel goed met mij dat weet ik uit ervaring.

Als hij er eerst maar weer is. Weer veilig bij mij. Dan komt de volgende moeilijke stap. Hoe komt hij terug. Hoe gaat het met hem? Is hij veranderd En hoe raar het ook klinkt het weer opnieuw wennen aan elkaar. Het lijkt zo onwerkelijk dat hij over een paar maanden weer thuis komt. De eerste periode leef je op wolken, blij dat je weer bij elkaar bent. De periode daarna is vreemd. Een periode van verliefdheid maar ook van stilte. Samen zijn kan dan soms ook als eenzaamheid voelen. Hij moet weer enorm wennen aan deze wereld en ik moet weer wennen om alles met hem te delen. Dan denk je als hij thuis dat je er bent, maar zo is het niet. Dan komen er soms nog een paar heftige maanden.

Intense liefde voor elkaar is iets dat moet je overkomen, het is het mooiste wat er is. Soms kan het je ook even slopen. Ik tel niet de weken die ik nog moet gaan, ik tel de weken die ik heb gehad. Dat is de overwinning voor mijzelf. Weer een week verder en een stap dichterbij. Mijn kracht en liefde voor deze militair en het onbekende wereldje wat het voor mij was, heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Enorm zelfstandig, soms emotioneel en het volgende moment heel hard.

Het nummer van Blof: “een manier om thuis te komen” vertaald volledig mijn gevoel voor mijn militair. Ik wacht op hem, dat weet hij. Net zoals hij zijn best zal doen om veilig thuis te komen. 

Door Amy van Son

Op 8 maart 2014 was het zover.  Voor de eerste keer werd Your Song powered by humanism gepresenteerd aan de buitenwereld. Tijdens de Rotterdamse Museumnacht waren we te gast bij het Mariniersmuseum in Rotterdam.  
In aanwezigheid van een mooie delegatie van humanistische raadslieden en natuurlijk (oud) Marinier Rudi Bonte, met zijn custom made shirt 'Fragile is My Song powered by humanism'. Zijn verhaal lees je hier. Naast een vertegenwoordiging van het Humanistisch Verbond en de Stichting Humanistisch Thuisfront konden een groot aantal museumnacht gasten voor het eerst kijken en luisteren naar drie verhalen van militairen. Die avond vertolkt door darkrockers My Favorite Scar, Aniek Maren en Joep van Geffen in samenwerking met de blazers van de Marinierskapel van de Koninklijke Marine. Bekijk hieronder een selectie van de foto's van die avond. In het Mariniersmuseum werd ook de video opgenomen van het verhaal van Kolonel der Mariniers Marc Brinkman gezongen door bariton Joep van Geffen. 

My Favorite Scar speelde voor de eerste keer de unplugged versie van 'The Mission', het verhaal van Frank van der Looy en Joost Engel en hoe zij de TIC op Martello beleefden. Over kameraadschap en verbondenheid als je samen zoiets meemaakt. Alvast een stukje luisteren? Bekijk deze Vine!

“Je doet het voor die vent die naast je zit. Niet voor het geld. Niet voor de politiek.”

Op 4 september 2006 bij het intreden van de schemer, komt de eenheid van Frank van de Looy en Joost Engel onder vuur te liggen in Kandahar, Afghanistan. Het grind op de basis spat alle kanten op. “Was het kantje boord? Moeilijk in te schatten. We dachten dit gaat fout. Maar uiteindelijk zijn er geen gewonden gevallen. Wonderlijk. Lucky Dutch, zo werden we daarna wel genoemd. “

Wapenbroeders. Kameraden. Dat zijn ze sindsdien. Frank: “Ik ga voor Joost door het vuur. Ik ga niet dagelijks op bezoek, maar als hij me midden in de nacht belt en zegt ik heb hulp nodig, dan sta ik naast m’n bed.” 

Bariton Joep van Geffen vertolkte in het lied 'Virtues' het verhaal van Marc Brinkman over zijn deugden vriendschap met Majid gedurende zijn tijd in Irak.

“Majid was een soort punt van beschaving in de grote diepe ellende”

Marc Brinkman, nu kolonel der mariniers, was in 2003 en 2004 op uitzending in Irak. Als compagniescommandant was hij verantwoordelijk voor het gebied rondom de stad Al Khidr in het zuiden van Irak. Hij werkte daar samen met Majid, de voorzitter van de City Council. “In eerste instantie wilden we samen iets voor elkaar boksen. Maar het is verworden tot veel meer. De hoogste vorm van vriendschap is volgens Aristoteles de deugdenvriendschap, dan ben je vrienden omdat je elkaar als mens respecteert. Uiteindelijk kwam het daar op neer. Majid voelde dat ook zo.”

In het Mariniersmuseum in Rotterdam kun je de digitale expositie bezoeken van Your Song powered by humanism met o.a. de My Songs van (oud) mariniers Arie van Ingen met zijn verhaal over het nummer 'Comfortably Numb', Rudi Bonte met zijn verhaal bij het nummer 'Fragile' en Stephan met zijn verhaal en het nummer 'Dust of Uruzghan'.

Vanaf april kun je de verschillende muziekvideo's verwachten via de verschillende social media kanalen van Your Song powered by humanism. 

Door Amy van Son

Het is de hoogste tijd voor een kijkje achter de schermen! In januari en februari werd de registratie gefilmd van het nummer "The Mission" dat darkrockers My Favorite Scar componeerden voor Frank van der Looy en Joost Engel. We waren o.a. te gast bij Stadsvilla Sonsbeek (in renovatie)! Frank en Joost hoorde daar voor de allereerste keer hun verhaal terug in een Your Song powered by humanism. Humanistisch raadsvrouw Ingeborg Takken was er indertijd bij op missie in Uruzgan (2006) en Researcher Sonja van der Sar schreef hun verhaal op tijdens de eerste ontmoeting van Frank en Joost met de rockers van My Favorite Scar, daarover later meer. Monique Mulder maakte de foto's ontmoetingen tussen Frank en Joost en My Favorite Scar. De video registratie is in handen van Alex van Binsbergen en crew.
Neem alvast een kijkje naar the making of "The Mission".

Video release van "The Mission" van My Favorite Scar eind maart!

“Je doet het voor die vent die naast je zit. Niet voor het geld. Niet voor de politiek.”

Op 4 september 2006 bij het intreden van de schemer, komt de eenheid van Frank van de Looy en Joost Engel onder vuur te liggen in Kandahar, Afghanistan. Het grind op de basis spat alle kanten op. “Was het kantje boord? Moeilijk in te schatten. We dachten dit gaat fout. Maar uiteindelijk zijn er geen gewonden gevallen. Wonderlijk. Lucky Dutch, zo werden we daarna wel genoemd. “ 

Kijk en luister hier de 6 seconden Vine van hun #unplugged versie van "The Mission" tijdens de Rotterdamse Museumnacht in het Mariniersmuseum.
Noot: zweef met je muis over de linkerbovenhoek om de audio aan te zetten!

Uit: Leven na Uruzgan, Hoofdstuk 6 Deel III Noorwegen

Na het eten was Vik naar de kelder van hun barak gegaan. Volgens de zandloper aan de muur zat hij nu al twintig minuten in de eenvoudige sauna. Hij was alleen, door de glazen deur zag hij zijn kleren liggen op het latten bankje dat deed denken aan de kleed- kamers van een eenvoudige voetbalclub. Op het bankje lag een net stapeltje met zijn handdoek, schone sokken en een onderbroek. Het stapeltje er direct naast zag er minder geordend uit. Zijn T-shirt op de grond, zijn gevechtsjas half op het bankje. Een pijp van zijn broek lag op het vermolmde hout van het bankje, de ander raakte net het plasje water op de tegelvloer.

Hij had een bericht gehad van Lot, de kinderen misten hem en zij ook, en ze hoopte dat hij het leuk had. Aan Ruth had hij zelf een berichtje gestuurd. Ze was zwanger, had ze hem geschreven, en hoewel hij twijfelde of het misschien van hem was, leek het hem beter om er niet naar te vragen en zo de dingen nog complexer te maken. Het leek hem een goed excuus om een punt achter hun relatie te zetten en verder nergens meer naar te vragen. Hij had het haar in een sms’je geschreven. Binnen tien minuten had hij een stuk of zes berichtjes van haar terug.

Eigenlijk hoopte hij op een bericht van Kim, maar van haar had hij sinds die avond in Trouw helemaal niets meer van gehoord. Waarom zou ze ook, Kim was van niemand, ze was van zichzelf en haar enige echte liefdes waren dansen en drugs. Misschien was hij beter af zonder Kim, maar zij was de enige die hij echt mistte. Vik vroeg zich af hoelang het zou duren voordat haar levens- stijl ook fysiek zichtbaar zou worden. Op haar site dacht Vik de eerste veranderingen in haar schilderijen al te kunnen zien; de ge- structureerde en spannende chaos leek plaats te maken voor bijna schizofrene doeken. Er sprak een voelbare angst uit haar werk, een donker en ongecontroleerd verlangen naar verlossing. Vooral de werken die ze maakte een dag of twee na een heftige trip waren heftig. Ze was onberekenbaar en onbereikbaar. Daarom juist wilde hij bij haar zijn.

Vik liep de sauna uit, met een armbeweging pakte hij de telefoon uit zijn zak en ging er weer terug de sauna in. Hij controleerde of hij bereik had en belde naar Lot. Drie keer liet hij de telefoon over- gaan en toen hing hij op. Hij bleef naar het scherm kijken en twij- felde, niet zozeer over wat hij ging zeggen, eerder hoe. Als Lot zou terugbellen, zou hij dan opnemen? De slechte ontvangst hier gaf hem altijd een excuus om alleen op te nemen als hij er zin in had. Vik belde opnieuw, de telefoon ging een aantal keren over en sprong op haar voicemail. ‘Hallo, met Lot.’ sprak haar vrolijke stem. ‘Ik ben er even niet, maar ik zou het leuk vinden als je wat voor me inspreekt.’ Vik hoorde de piep en liet een lachje ontsnappen.‘Lot, met mij. Vik.’ Alsof ze het anders niet zou begrijpen of geloven. ‘Als ik terug ben uit Noorwegen kom ik niet meer naar huis. Ik geloof niet dat ik nog van je houd, eigenlijk geloof ik niet dat ik nog weet wat houden van is en of mensen ertoe in staat zijn. Van een ander houden, bedoel ik. Mensen houden van zichzelf, en om daarvoor bevestiging te krijgen zoeken ze mensen om zich heen die zeggen dat ze van hen houden. Omdat we ons omringen met mensen die ons aardig vinden, denken we vaak ook dat we aardig zijn. Het zijn leugens, Lot, maar dat wist ik nog niet toen we trouwden. Neem het jezelf niet kwalijk.’

Vik had nog meer willen zeggen, maar hij hoorde opnieuw een piep die hem vertelde dat hij de maximale duur van het voicemail bericht had bereikt. Even keek hij met een holle blik naar zijn telefoon, alsof de telefoon de ingesproken boodschap nog een keer zou herhalen en hem daarna zou vragen of hij er zeker van was dat dit inderdaad het bericht is dat hij achter wilde laten. Toen zocht zijn wijsvinger de powerknop die bovenop zijn toestel zat, als hij hem kort zou indrukken zou het toestel slechts op stand-by gaan. Hij hield de knop ingedrukt tot op het scherm een rood blok met een witte pijl verscheen. ‘Zet uit’ stond er. Hij nam de telefoon in zijn linkerhand en liet met zijn vinger de pijl naar rechts bewegen.

Your Song powered by humanism is een humanistisch project. We praten er niet alleen over, we doen het! Kom je ook kijken en luisteren op 8 maart 2014 van 08.00 tot 02.00 uur in het Mariniersmuseum tijdens de Rotterdamse Museumnacht? 

Want als we onze verhalen delen, delen we stukjes van het leven zelf. Delen we onze hoop, onze dromen, onze angsten, vragen en antwoorden, onze fouten en successen. Met Your Song vertellen we de verhalen van militairen via liedjes gezongen door artiesten. Over wezenlijke gebeurtenissen die bepalend zijn geweest voor hoe je nu in je leven staat. Lees verder voor het volledige programma op 8 maart 2014!

Op 8 maart 2014 vindt een unieke gebeurtenis plaats. Voor het eerst is Your Song powered by humanism te zien en te horen tijdens de Rotterdamse Museumnacht in het Mariniersmuseum! Het eerste openbare optreden van Your Song powered by humanism met o.a. 

Singer-songwriter Aniek Maren met het nummer "Eyes open wide" gebaseerd op het verhaal van Johan die tijdens Dutchbat III gevangen werd genomen wat zijn leven totaal veranderde.

De darkrockers (deze avond semi acoustisch) My Favorite Scar met het nummer 
"The Mission" over Frank en Joost en de #TIC op #Martello en hoe zij wapenbroeders werden.

En rond de klok van twaalf treedt klassiek zanger Joep Van Geffen op met het lied van Marc over zijn deugdenvriendschap met Majid in Irak. Joep van Geffen wordt speciaal voor deze gelegenheid begeleid door een delegatie van de Marinierskapel.

Programma
Doorlopend interactieve installaties met fragmenten uit #MySongs en 
#YourSongs met live sessie om:
20.30 uur - Aniek Maren 
21.00 uur - My Favorite Scar 
21.30 uur - Aniek Maren
22.00 uur - My Favorite Scar 
22.30 uur - Aniek Maren
23.00 uur - My Favorite Scar 
23.30 uur - Koninklijke Mariniers Kapel 
00.00 uur - Joep van Geffen met de Mariniers Kapel

Installaties
Vanaf volgende week zijn de #MySongs van (oud) militairen van het Korps Mariniers als installatie al doorlopend te lezen en te beluisteren. Tijdens de museumnacht zelf kunnen bezoekers "The story so far van Your Song powered by humanism" bekijken met o.a. foto's van de ontmoetingen tussen militairen en artiesten!

Het Mariniersmuseum is gratis toegankelijk op 8 maart 2014 tijdens de museumnacht.

Wil je ons laten weten dat je erbij bent? 
Doe dat dan hier. Tot 8 maart!